“Bir kimsenin kendisini anlaması, başkalarını anlaması yoluyla olur.”

İlk okuduğumda durup düşündüm. Günümüzde herkes “kendimi buluyorum”, “kendime dönüyorum” havasında ama Adler diyor ki; önce karşındakine bak, onu çöz, o zaman zaten kendini de görmeye başlarsın. Çünkü insan dediğin tek başına bir varlık değil. Biz, ilişkilerimiz kadar varız aslında.

Şunu fark ettim: Ne zaman biriyle empati kursam, yargılamadan anlamaya çalışsam, içimde bir parça daha açılıyor sanki. Geçmişte neden bazı olaylara öyle tepki verdiğimi, niye hala bazı şeyleri kafama taktığımı daha net görüyorum.

Adler kimseyi etiketlemiyor, “sen busun” demiyor. Tam tersine, insanın değişebilen, gelişebilen bir varlık olduğunu hatırlatıyor. Geçmişinden getirdiğin yüklerin olabilir ama onları bir kenara bırakıp yeni bir yol çizebilirsin. Sadece kendine biraz dürüst olman ve başkalarını anlamak için emek vermen gerekiyor.

İnsanları bu kadar eleştirmek yerine biraz daha dinlemeyi denesek, dünya gerçekten değişmeye buradan başlayacak.