Bazı şarkılar yalnız dinlenir. Hatta yalnızken dinlenmelidir. Çünkü içinde saklı olan hisler, kalabalıkta kaybolur. Kimi şarkılar bir aşkın sıcaklığını taşır, kimi hüzünle sarar insanı. Ama bazıları vardır ki, yalnızca senin içindir—tek başına dinlediğinde gerçek anlamını bulur. İşte bu şarkılar, hayatında kimse yokken, belki de içindeki en derin sessizlikle konuşur.

Bazı kelimeler de böyledir. Tek başına, bir paragraftan daha güçlü olabilirler. Sadece bir kelime… Ve o kelime, anlatmak istediğin her şeyi içinde saklar. “Masumiyet” mesela. Söylediğinde, geçmişin temiz sayfalarını, kaybedilen bir saflığı, korunmaya muhtaç bir duyguyu hatırlatır. Bir çocuk gülüşü kadar içten, yağmura uzatılan bir el kadar doğaldır.

Ama kimse kabuğundan çıkmıyor artık. Herkes bir sahnenin içinde, kendine biçilen rolü oynuyor. Gerçek duygular, kaygılarla örtülüyor, samimiyetin yerini yüzeysel maskeler alıyor. İnsanlar yalandan gülüyor, yalandan seviyor, yalandan yaşıyor. Çünkü gerçeği ortaya çıkarmak cesaret ister. Çünkü sahici olmak, kırılabilir olmak demektir.

Belki de bu yüzden bazı şarkıları yalnızken dinlemek güzeldir. O an kimseye bir şey kanıtlamak zorunda değilsindir. Şarkının içinde erir, kelimelerin gerçek anlamını duyarsın. Belki de bu yüzden bazı kelimeler tek başına bir roman kadar derin olabilir. Çünkü gerçek hisleri saklamazlar, olduğu gibi söylerler.

Ve belki de bu yüzden, bazı insanlar tüm dünyaya rağmen hala masumiyetin peşindedir.