Eskiden hep bir şeyleri arıyordum. Kendimi mi, doğru yolu mu, bir anlamı mı… bilmiyorum. Ama içimde hep eksik bir parça var gibiydi. Sanki bir yerlerde kaybolmuştum da, biri beni bulacak diye bekliyordum.

Sonra bir gün fark ettim… Kaybolan her şey bir gün bulunuyordu, ama genellikle aramayı bıraktığında.

Kasmadan, zorlamadan, “neyin peşindeyim ben?” diye kendime kızmadan… Sadece durdum.

O anda anlamaya başladım: Belki de her şey zaten yerli yerindeydi. Sadece ben sürekli başka yerde arıyordum.

Şimdi olduğum yerdeyim. Sakince. Telaşsız.

Ne geleceği didikliyorum, ne geçmişi yargılıyorum.

Ve biliyor musun? Bu hâl… kaybolmaktan çok daha güzel.