Yazın ortasında hava bazen dayanılmaz derecede sıcak olur. Tam da o anlarda birden yağmur yağmaya başlar. Önce şaşırırız, sonra rahatlamaya başlarız.

Yağmurun o dinginliği…

Toprağın kokusu burnumuza dolarken, havadaki o ferahlatıcı rüzgâr tenimize değmeye başlar. Hafif bir serinlik gibi ama ruhumuza da dokunur sanki. Belki de bu yüzden yağmuru severiz. Çünkü her şeyi bir anda değiştirebilir. O sıkışmış, sıradanlaşmış hali bir anda alır götürür. Yeniden başlamak gibi bir şeydir belki de o yağmur.

Tabii, herkes aynı hissetmez. Kimi bu beklenmedik duruma sevinmez bile. Yazın ortasında, aniden bastıran yağmurun ortasında kalıvermiştir. Ama çoğu insan, bu ani değişime rağmen mutlu olur. Ferahlamıştır. Belki de sadece o sıradanlıktan kurtulmuştur. İşte bu yüzden, şu an böyle bir şey olmadı ama sanki olsa… Gerçekten iyi hissedecek gibiyim.

Kendimi son birkaç gündür pek iyi hissetmiyorum. Belki de sürekli aynı şeyleri yaşamaktan, hayatın bir döngüye sıkıştığını hissetmekten yoruldum. Tekrar ettikçe daralıyorum. İçimde bir ses, “köklü bir değişiklik yap” diyor. “Farklı bir şey yap, başka bir şey dene…” Belki de sadece sıradanlıktan bunaldım.

Ama düşünüyorum da, ben nasıl mutlu oluyordum?

Bazen öyle anlar oluyor ki… Sanki sonsuza dek mutsuz kalacakmışım gibi hissediyorum. Her şey ağır geliyor, boş geliyor. Sonra birden bir şey oluyor ve kendimi çok iyi hissediyorum. Hiç beklemediğim bir anda gelen o değişim gibi. Duygular, hisler… Zamanla bir kartopu gibi büyüyorlar. Bazen yük oluyorlar, bazen kanatlandırıyorlar insanı.

Zaman geçtikçe daha kırılgan, daha duygulu olduğumu hissediyorum. Bu düşünce bazen ağır geliyor. Ama bir yandan da umuyorum.

Umarım…

Hayatım gerçekten anlamlı olur.

Ve ben bunu hissederim.