Bazen duygular seni öyle bir anda yakalar ki, neye uğradığını anlamazsın. Sokakta yürürken, çayını karıştırırken, hatta bir duvarın gölgesine bakarken… Hiçbir şey olmamış gibi görünen o anda, içinden bir şey olur. Ve sen kalıverirsin. Tutulmuş gibi.

Aşk da böyle gelir ve anlamazsın, sorgulamazsın. Nedenini bilmeden seversin. Tıpkı durduk yere birini düşünmen gibi. Ya da o çoktan silinmiş sanılan bir anıyı, bir ses tonunu, bir bakışı hatırlayıp orada, kendi içinde kaybolman gibi.

İnsan bazen üzülmeyi bile sever. Özellikle tamamlanmamış bir şeyin hüznü daha başka dokunur kalbine. Yarım kalmış cümleler, hiç tutulmamış eller, uzaktan bakılmış gözler… Hepsi birer izdir. Ve o izler zamanla can yakmaz, aksine, insanın içini ısıtan bir yalnızlık olur.

Belki de bu yüzden geçip gitmiş duyguların izinde dolanıp duruyoruz. Çünkü bazen hiçbir şey yaşanmamış olsa da, bir şey olmuş gibi kalıyor içimizde.