Carl Jung’un bir sözü var, çok hoşuma gidiyor:

“Yalnız başınayken kim olduğunu bilmiyorsan, başkalarının yanında da kim olduğunu bilemezsin.”

Kendimizi yalnızken tanımaktan kaçıyoruz. Kafamızı meşgul ediyoruz, birilerine mesaj atıyoruz, dizi açıyoruz, dışarı çıkıyoruz. Sessizliğe tahammül edemiyoruz.

Yani yalnız kalınca huzursuz oluyorsan belki kendinden kaçıyorsundur. Ama bu kötü bir şey değil. Hepimiz zaman zaman kaçıyoruz zaten. Ama bir yerden sonra insan yoruluyor. Şöyle sade bir masa hayal et, üstünde kahve, arkada loş bir ışık, dışarısı sessiz… ve sen oturuyorsun. Sadece sen. Orada çıkan sesleri bir dinle. İçinde konuşan biri var, bazen korkmuş, bazen umutlu, bazen ne yapacağını bilmiyor. Ama sen o’sun. Yani, dışarıya ne gösterdiğin değil …

Yalnızken kendini tanıyabilirsen, işte o zaman biriyle birlikteyken de kendin olabiliyorsun. Rol yapmadan. Gergin olmadan. “Beni yanlış anlarlar mı?” diye düşünmeden.

Kimse demiyor ki her gün saatlerce tek başına kal, hayatı kaçır. Ama bazen durup “Ben şu an kimim?” diye sormak, çok şey değiştiriyor.