Böyle bir şiir gördüm, kimin yazdığını bilmiyorum ama çok güzel değil mi?

“Sonra bir kuş kurtuluyor kafesten

Bir adamın buz tutmuş yüreği ısınıyor

Bir çocuk ağlarken gülümsüyor

Aniden

Ben sana bakıyorum.”

Bu dizeleri ilk okuduğumda sanki uzun zamandır donmuş bir tarafım çözülmeye başladı. Bu yüzden mutlu hissettim. Çünkü bu birkaç satırda, insanın bütün duygusal yanları gizli: özgürlük, şefkat, umut ve sevgi.