Passenger

En güzel anlarımızı, yalnızca görmeyiz; onları bütün duyularımızla hissederiz. Bir karakterin yüz ifadesi, sesi, duruşu, ellerinin titremesi ya da gözlerinin kararlılığı bize onun iç dünyasını anlatır. Bu davranışlar, okuyucuda güçlü duygular uyandırır. Çünkü hikâyeye yalnızca kelimelerle değil, hislerle de gireriz. Yazmaya başlamadan önce gözlerini kapat. Sahneyi, karakterleri, ortamı zihninde hayal et. Bu hayal gücünü geliştirmek,…

Bazen bir duygunun içine öyle bir düşeriz ki, farkına bile varmadan kendi hayatımızdan uzaklaşırız. Özellikle öfke… Kimi zaman haklı bir savunma, kimi zaman içimizde birikenlerin dışa vurumu… Ama ne olursa olsun, öfke bizi kendi hikâyemizden çıkarır ve başka bir sahnenin figüranı yapar. Öfkelendiğimizde Ne Olur? Öfkelendiğimizde kontrolü başkasına veririz. Tepkilerimiz, duygularımız, hatta sözlerimiz artık bize…

Bugün karşıma çıkan bu cümle beni etkiledi: “Sevgiyle yardıma koş, huzur peşinden gelecektir.” Yardım etmek çoğu zaman bir seçenek olarak görünür. “Vaktim varsa”, “gücüm yeterse” ya da “hak ediyorsa” gibi şartlara bağlarız. Oysa sevgiyle yapılan yardım bir şart değil, bir çağrıdır. İçten gelen bir “ben buradayım” demektir. El uzatmak, yalnızca karşıdakini değil, bizi de iyileştirir.…

Farkında mısın? O “keşke” dediğimiz günlerde de bugünü hayal ediyorduk. Çocukken bir an önce büyümek istiyorduk. Lisede özgür olacağımız günleri sayıyorduk. Hep bir sonraki durağı bekledik. Ve o durakta durduğumuzda, hep geriye baktık. Peki neden böyle? Çünkü insan, çoğu zaman yaşarken anlamıyor. Değer dediğimiz şey, genellikle geçmiş zamana ait bir etiket gibi yapışıyor yaşanmışlıkların üstüne.…

“Zamanla her şey değişir, ama bazen değişen sadece sensindir.” Hayatlarımız çoğu zaman bir bekleyişin içinde geçiyor. Daha iyi bir şehir, daha iyi bir iş, daha iyi bir insan… Sanki mutluluğu şu an bulunduğumuz yerde değil de, bir adım ötede, bir tayin sonrası, bir taşınma sonrası, belki de bir ayrılık sonrası bulacakmışız gibi. Geçtiğimiz günlerde Nuri…

Bazen bir pasta yaparsın. İçine sevdiğin malzemeleri koyarsın, elinle yoğurursun, özenle pişirirsin. Ama fırından çıkar çıkmaz yemezsin. Çünkü bilirsin ki o pasta, asıl lezzetini bir gün sonra alır. Dinlenince güzelleşir. Soğuyunca kıvam bulur. Bazı şeyler ancak zamanı geldiğinde güzeldir. İnsan ilişkileri de biraz böyledir aslında. Biri girer hayatına. Tüm hücrelerinle sarılmak istersin ona. Her şeyi…