Passenger

Bu sabah yürürken neden doğayı bu kadar sevdiğimi bir kez daha anladım. Bir ağacın gökyüzüne uzanan dallarına baktım; rüzgârla kıpırdayan yaprakları, kuşların tedirgin ama canlı hareketlerini izledim. Her şeyin içinde bir yaşam vardı, fark edilir bir canlılık… Ve o an, doğanın bana yaşadığımı hatırlattığını bir kez daha hissettim. Soğuk hava ellerimi donduruyordu. Parmaklarım uyuşunca, ellerimi…

1. Shōganai（しょうがない) “Elimizdekini kabul etme” Anlamı: “Yapılacak bir şey yok” veya “elimde olmayanı kabul et” demektir. Nasıl uygulanır: Kontrol edemediğin olayları fark edip, “şimdilik böyle” diyerek bırakmak. Neden işe yarar: Zihni, sürekli “ya şöyle olsaydı?” türü sorularla meşgul eden döngüyü kırar. Kontrol edemediğin şeyleri serbest bırakmak, iç huzuru getirir. 2. Kaizen（改善） “Küçük adımlarla sürekli gelişme”…

Birini sevmenin en güzel yanı, hayata bakışını da değiştirmesi bence. Her şeyin bir anda renklenmesi gibi. Sokakta yürürken yüzlere bakışın bile değişiyor. Çünkü sevdiğinde, sevmenin mümkün olduğunu gördüğünde, insanlara renkli gözlerle bakmaya başlıyorsun. Birini sevmek, sadece o kişiyi değil, dünyayı da sevmeye başlamaktır biraz. Küçük şeyler daha anlamlı hale gelir, sabah kahvesi bile daha güzel…

Böyle bir şiir gördüm, kimin yazdığını bilmiyorum ama çok güzel değil mi? “Sonra bir kuş kurtuluyor kafesten Bir adamın buz tutmuş yüreği ısınıyor Bir çocuk ağlarken gülümsüyor Aniden Ben sana bakıyorum.” Bu dizeleri ilk okuduğumda sanki uzun zamandır donmuş bir tarafım çözülmeye başladı. Bu yüzden mutlu hissettim. Çünkü bu birkaç satırda, insanın bütün duygusal yanları…

Bugün, dört yıl önce çektiğim bir videoyu izledim YouTube’da. O an, birden içimden şu geçti: İnsan ne kadar hissederse, ne kadar çok şey yaşarsa, yarattığı şey de o kadar değişiyor. Yaratıcılık sadece yetenekle, teknik bilgiyle ya da pratikle alakalı değil aslında. Yaratıcılık, insanın iç dünyasının derinliğiyle alakalı. Ne kadar hissedersen, ne kadar çok yaşarsan, ne…