Passenger

Sabah uyanır uyanmaz içimde hareket etme isteği vardı. Sanki biri içimden hafifçe dürtüp, “Haydi, kalk ve yaşa,” diyordu. Canım birden bisiklet sürmek, ormanda yürümek, rüzgârı yüzümde hissetmek istedi. Ve eğer bir boş günüm varsa, o gün dolu dolu yaşanmalıydı. Bazen bu his gelmiyor, biliyorum. Ama gelmediği zaman bile beklememeye karar verdim. Çünkü aniden yola çıkınca,…

Bugün eski kitaplarıma bakarken, bir tanesi dikkatimi çekti. (Şibumi) Bu kitabı 2023 yılında okumuşum. Şimdi neredeyse 2026 yılına giriyoruz. Sayfalarını çevirirken fark ettim ki, düşüncelerim o kadar değişmiş ki artık bazı satırların altını neden çizdiğimi bile hatırlayamıyorum. O zamanlar, gerçekten düşünerek, hissederek okuduğumu hatırlıyorum. Cümlelerin altını çizerken sanki bir şeyleri keşfediyordum. Şimdi ise aynı satırlara…

Kaygı, çoğu zaman bizi korumak için oradadır; ancak bir noktadan sonra bizi korumak yerine, hareket edemez hale getirir. Sanki görünmez bir zincir gibi, içimizdeki potansiyeli yavaşça sıkıştırır. Epiktetos der ki: “Bizi üzen şeyler olayların kendisi değil, onlara dair düşüncelerimizdir.” Kaygı da tam olarak bu düşüncelerin içinden doğar. Olan biteni değil, olabilecekleri düşünürüz. Zihnimiz, henüz yaşanmamış…

Dün ve bugünü anlatmadan geçmek istemedim… Daha önce de bir teleskop kullanmıştım ama bugün ilk defa, daha iyi bir teleskopla Satürn’ü gördüm. Üstelik halkalarıyla birlikte! Ay’ın kraterlerine baktım, yüzeyindeki gölgeleri, ışığı yutan küçük çukurları fark ettim. Ve en güzeli, bunu yalnız yapmadım yanımda 80 öğrenci vardı . Hepsi heyecanla sıraya girdi, teleskoptan bakarken “Hocam görüyorum!”…

Bugün yine yoğun bir güne başladım. Hani günün nasıl geçtiğini anlamazsın ya, bir bakmışsın akıp gitmiş… Yine de yorulmamıştım. Bir sürü halletmem gereken şey vardı. Koştur koştur işlerimi yaparken trende bir yerde cüzdanımı düşürmüşüm. Hava birden kararmış ve yağmur başlamıştı. Sırılsıklam bir şekilde trenden indim, her adımda su damlalarının ayakkabılarıma, saçlarıma çarpmasını hissettim. Eve vardım…

Geçen gün YouTube’da bir video izliyordum, yorumlara da göz atayım dedim. Bir yorum öyle bir dokundu ki anlatmak istedim. 74 yaşında bir büyükanne yazmış: “Biz büyükanneler bile sevgiye ihtiyaç duyarız… Yaşlılar her şeyden çok insan dokunuşunu özler. Bu yüzden bir büyükanneye sarılın, samimi bir dokunuşta bulunun, sarılın ve omzuna hafifçe vurun… Sevgi hepimizin gerçekten ihtiyaç…

Bugün normalden çok daha erken kalktım. Aslında işe yetişmek için saat yedide uyanmam yeterli ama bugün 05:45–06:00 civarında uyandım. Çünkü güne aceleyle, telaşla başlamak istemiyorum. Sabahı sakin, kendime zaman ayırarak karşılamak istiyorum. Erken uyanınca neler yaptım? Biraz kitap okudum. Yoga ve meditasyon yaptım. Duş alıp rahat rahat hazırlandım. Sevdiğim müzikleri açtım. Evi biraz toparladım. Şimdi…

Benim sürekli görmek istediğim bir defterim olsa, kapağını her açışımda karşıma üç şiir çıksın isterdim. Hem kendime, hem de belki sana bir iz kalır 🫶🏻 1 “Yolum” – Friedrich Nietzsche Benim yolum nereye varır, kim bilir? Dağların ötesine, denizlerin ardına mı, Yoksa yalnızca kendime mi? Ne ışık isterim, ne de yol gösteren; Karanlık da benimdir,…