Uyumadan önce papatya ile rezene karışımı bir çay demledim, içtim.

Sakinleştim, rahatladım ve derin bir uykuya daldım.

Rüyamda başka bir ülkeye gitmeye (Tayland) çalışıyordum; ama çok erken uyuduğum için gece 3’te uyandım.

Uykum yok. Elim telefona gitti, öylesine açtım.

Bir şiir denk geldi. Ümit Yaşar Oğuzcan. “Bir Gün”.

Okumaya başladım…

Ve bilmiyorum neden, garip bir şekilde etkilendim.

Belki bugün biraz kırılganım, belki de gecenin duygusal sesi işledi bana.

O an hissettiğim şey, sadece şiiri okumak değildi.

Sanki bu şiir bana yazılmış gibiydi, ya da birinin bana yazmasını çok isterdim. Hatta ben gerçekten birine bu şiiri yazmak isterdim. Böyle bir aşkı yaşamak isterdim. İsterim diye düzelteyim.

Birinin çok uzaklardan, belki de yıllar öncesinden seslenişini duyuyordum. Belki de gelecekten bilmiyorum. İşte o şiir 👇🏻

Bir Gün – Ümit Yaşar Oğuzcan

Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde

Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa

Bir sıcaklık duyarsan üşüyen ellerinde

Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa

Bil ki seni düşünüyorum.

Bir vapur yanaşırsa rıhtımına bin, açıl

Örtün karanlıkları masmavi denizlerde

Ve dinle kalbimi bak nasıl çarpıyor nasıl

O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde

Bil ki seni bekliyorum.

Bir sabah gün doğarken aç perdelerini, bak

Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar

Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak

Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar

Bil ki seni istiyorum.

Gecelerden bir gece uyanırsan apansız

Uzaklarda elemli, garip bir kuş öterse

Bir ceylan ağlıyorsa dağlarda yapayalnız

Ve bir gün kalbimde bir sarı çiçek biterse

Bil ki seni seviyorum.